Bakara

 Bakara 1-10

Elif, Lam, Mim hakkın rehberi, Kur’an’ın muştusudur,

İman edenler için birer sır;

Gayb ve zahirde kâfirin kuşkusudur.

Harfinin bir benzerini getirmek mümkün mü?

Ki inanmış bir yürek

O’nun sevgisiyle meşgulken,

Bir kötülüğü on iyilikle örtmüşken,

Aldanış kuyusunda şeytanın vaadiyle muhkem

İnkârcı inkârından dönmüş mü?

11-19

Siyahtır rengi gecenin; bu böyle bilinir,

Lakin hakkı idrakten aciz, ne bilir,

Ki hakikatin renkleri onda silinir.

Karanlık çöküp de ümitler azalınca

Ve gönül nurdan nasibin almayınca

Gam ve keder yürekte birikir.

Yıldırımlar çoğalıp da şimşek azalmayınca

Yine de Rahman tarafından mühlet verilir.

20-26

Bitmek bilmeyen o karanlık gecede,

Göz görmez, gün aydınlanmayı bilmez,

Mü’minin hamdine şahit her hecede,

Denizler mürekkep de olsa yazmakla tükenmez

Bir sineğin misalinde kudret-i ilahi.

Medet umduğu putlar dahi

Fasığın inkârına şahitlik edemez.

Ki O’dur mevcudatta ezeli ve ebedi,

Taşlar dahi

Emri ilahi olmadan

Cehennemde yanmayı bilemez.

27-33

Eşyaların adları meleklere soruldu,

Melekler aciz kaldı,

Adem bir bir anlattı.

Melekler dedi: Rabbim, affolmayı dileriz;

Bilensin sen hâkimsin, aciz olan bizleriz.

Anlaşmayı bozanlar O’na döndürülürken,

Göklerin ve yerlerin gaybı bildirilirken,

Mü’minlerin defteri sağından verilirken,

Kâfirlerin defteri solundan verilecek.

34-41

Dedi Şeytan: Adem’i benden üstün kıldın madem,

İzin ver saptıracağım, o yolunda giderken.

Beni üstün olan ateşten yaratmıştın,

Ama şimdi gör, bak, kimi sana isyan ederken;

Kiminin dilinde tek söz: Vakit daha erken!

Adem; 

Hidayet üzre nimet verilenlerden iken,

Hüküm verilip de cennetten el çektirilirken,

Ezel bezminde sanki kaplamıştı arşı madem!

Özcan Yazıcı